ΔΕΙΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΕΚΠΕΜΠΕΙ Η #ERT ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΛΟΥΚΕΤΟ

 

Αναδημοσιεύω το κείμενο μαθητή που κυκλοφορεί στο facebook.

O τίτλος της ανάρτησης είναι δικός μου.

428620_652137044802457_1474145620_n

 

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας…
Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς. …

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.

Τι λέτε;;;;;
Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

– Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

– Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;

– Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;

– Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;

– Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;

– Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;

– Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;

– Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;

– Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;

– Ποιος άφησε τόσους άνεργους;

– Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;

– Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου , σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου , έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ .
Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.

Όποια υποχώρηση και να κάνετε , όποια νίκη της κυβέρνησης , θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς , τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας , καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας ,το γέλιο των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου…

ΜΕΓΑΛΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΣΣΟ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ #SKOURIES -ΤΩΡΑ

 
Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για μάχες σώμα με σώμα, ενώ οι αστυνομικές αρχές έκαναν εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων. Αστυνομικοί αναφέρουν ότι υπήρξε τραυματισμός αστυνομικού από καραμπίνα, ενώ οι κάτοικοι κάνουν λόγο για προβοκάτσια, καθώς δεν υπήρχε διαδηλωτής που να έφερε όπλο.
Με συντονισμό από ελικόπτερο της ΕΛΑΣ θα επιχειρηθεί η είσοδος στο χωριό μεγάλων αστυνομικών δυνάμεων, τη στιγμή που οι κάτοικοι στήνουν μπλόκα και ενισχύουν τα υπάρχοντα.

Παράλληλα όπως επιβεβαιώνεται από διάφορες πηγές οι αστυνομικές αρχές προσέφεραν κάλυψη το πρωί σε εργασίες παράνομης υλοτόμησης στην περιοχή, ενώ κατά την επίθεση των ΜΑΤ τραυματίστηκαν τουλάχιστον 7 άτομα.

Τρεις συλλήψεις γυναικών

 Σήμερα το πρωί εξήντα γυναίκες ανέβηκαν από την περιοχή Οξάρες στο δάσος και προχωρούσαν προς το εργοτάξιο της Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές. Οι γυναίκες δεν κατάφεραν να φτάσουν στο εργοτάξιο καθώς η αστυνομία απαγόρευσε την διέλευσή τους. Χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος οι άνδρες των ΜΑΤ επιτέθηκαν με τις ασπίδες τους στις γυναίκες τραυματίζοντας μία, η οποία μεταφέρεται στο Κέντρο Υγείας Πολυγύρου. Στη συνέχεια η αστυνομία προχώρησε σε τρεις συλλήψεις γυναικών   θεωρήθηκε ότι εμπόδιζαν την διέλευση ενός τζιπ της αστυνομίας…Οι συλληφθείσες μεταφέρονται στο  αστυνομικό τμήμα Πολυγύρου όπου αναμένεται να περάσουν αυτόφωρο. Σύμφωνα με πληροφορίες μία από τις συλληφθείσες είναι τραυματισμένη στο χέρι.

Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχει υπάρξει επαφή με τις γυναίκες που έχουν συλληφθεί, καθώς η αστυνομία απαγορεύει την είσοδο στο αστυνομικό τμήμα, τόσο των δικηγόρων, όσο και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν σπεύσει για συμπαράσταση.

Πηγή: alterthess.gr
 ΠΡΕΖΑ TV
12-5-2013

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΙΕΣ! – ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

 
Ενα τρελό γλέντι, ένα μεθύσι ευτυχίας, ένα πανηγύρι ικανοποίησης συντελείται τις τελευταίες μέρες στα δελτία των «8». Μια λέξη κλίνεται σε όλες τις πτώσεις, συνοδευόμενη από ξέφρενους αλαλαγμούς χαράς:
«Αποκρατικοποίηση»!
Οι «παπαγάλοι» των «σωτήρων» έχουν ξετρελαθεί με το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ, εύχονται νέα ξεπουλήματα, με αφορμή την επίσκεψη Σαμαρά στο Πεκίνο, διαπιστώνουν «μηνύματα εμπιστοσύνης των επενδυτών», με αφορμή την έλευση των Καναδών στο αεροδρόμιο των Σπάτων, επιδαψιλεύουν ύμνους στην κυβέρνηση, γιατί «άρχισαν επιτέλους οι αποκρατικοποιήσεις», και γενικώς βρίσκονται σε έναν παροξυσμό που θυμίζει τον αξέχαστο Αυλωνίτη να διαλαλεί την πραμάτεια του, φωνάζοντας:
«Περάστε κύριοι, ό,τι πάρετε ένα τάληρο, κύριοι»…

*
Παρατήρηση πρώτη: Η πραμάτεια του Αυλωνίτη ήταν δική του. Αυτά που ξεπουλάει ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, το ΤΑΙΠΕΔ και η κομπανία των «8», από επιχειρήσεις μέχρι φράγματα (!), κι από υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα μέχρι νερό, γη και θάλασσα (!), από πού τα φέρανε; Από το σπίτι τους;
Παρατήρηση δεύτερη: Αν αυτό το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δε γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους Ωνάσηδες, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;
Παρατήρηση τρίτη: Επειδή το δικό τους κράτος είναι παρακολούθημα των μονοπωλίων. Επειδή το δικό τους κράτος τα πιάνει από τις ιδιωτικές «Ζήμενς». Επειδή το δικό τους κράτος τα βάρη των ιδιωτικών «Λίμαν Μπράδερς» στις ΗΠΑ, των ιδιωτικών «Μπάνκια» στην Ισπανία, των ιδιωτικών τραπεζών στην Ελλάδα τα φορτώνει στο δημόσιο ταμείο και από εκεί στην πλάτη των λαών, από πού προκύπτει ότι το ξεπούλημα είναι το «αντίδοτο», τάχα, στο συνειδητά και ταξικά ξεπουλημένο δικό τους κράτος, ενώ στην πραγματικότητα το ξεπούλημα συνιστά τη συνέχεια και την προέκταση αυτού ακριβώς του ξεπουλημένου – δικού τους – κράτους.
Παρατήρηση τέταρτη: Αν ο λεγόμενος δημόσιος τομέας δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτών κι αν οι μέχρι τώρα κερδοφόροι τομείς του δούλευαν και δουλεύουν για λογαριασμό των «αφεντικών», από πού προκύπτει ότι το ολικό ξεπούλημά τους θα είναι υπέρ του λαού και όχι εις βάρος του λαού, όπως συνέβαινε με το έως τώρα μερικό ξεπούλημά τους;
*
Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο:
Λένε ότι άμα ξεπουλήσουν τα πάντα θα μειωθεί το χρέος, θα μειωθούν τα ελλείμματα, θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας.
Ξεπερνάμε την απάτη πως, ξεπουλώντας κερδοφόρους τομείς θα μειώσουν το χρέος, και μάλιστα τη στιγμή που στερούν έσοδα και κέρδη από το Δημόσιο για να τα χαρίσουν απευθείας στους κεφαλαιοκράτες!
Θυμίζουμε, πρώτον:
To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.
Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.
Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.
Το 2012 το δημόσιο χρέος, και μάλιστα παρά το «κούρεμα», έφτασε στα 305 δισ. ευρώ.
Θυμίζουμε, δεύτερον:
Εως το τέλος της δεκαετίας του 2000 είχαν ξεπουλήσει και ξαναξεπουλήσει τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν τη ναυπηγική βιομηχανία. Είχαν ξεπουλήσει την ΑΓΕΤ, τον ΟΤΕ, το 90% του τραπεζικού τομέα, το λιμάνι του Πειραιά, την «Ολυμπιακή», τους οδικούς άξονες της χώρας, το 48,5% της ΔΕΗ, το 38% της ΕΥΔΑΠ, το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια», το 49% του ΟΠΑΠ, το 92% της Εθνικής Τράπεζας, το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», τη γέφυρα του Ρίου κ.ο.κ.
Και ρωτάμε:
Την περίοδο που συνέβησαν όλα αυτά τα ξεπουλήματα, κι αν τα ξεπουλήματα είναι «καλά», είναι «επενδυτικά», είναι «αναπτυξιακά», πολύ περισσότερο αν τα ξεπουλήματα είναι «σωτήρια» από το χρέος, τότε γιατί το χρέος από το 2000 μέχρι το 2012 – ενόσω δηλαδή συνέβησαν αυτά τα ξεπουλήματα – υπερδιπλασιάστηκε;
*
Η απάντηση είναι προφανής, την έχουμε επισημάνει πολλάκις και θα την επαναλάβουμε:
Δεν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη, αλλά για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας, παραδίδοντάς της, για να ξεζουμίσει, ό,τι απέμεινε από τη δημόσια περιουσία.
Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκπληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί: Το ταξικό τους χρέος απέναντι στα μονοπώλια και τους κεφαλαιοκράτες που υπηρετούν.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
 ΠΡΕΖΑ TV
12-5-2013

 

Η απάτη με το Άγιο Φως

Photo: David Mor/Flickr

Photo: David Mor/Flickr

 

Για δεκαετίες είμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης απάτης που συντελείται κάθε Μεγάλο Σάββατο, στα Ιεροσόλυμα, με το λεγόμενο “Πανάγιο Φως”. Κάθε τέτοια μέρα λοιπόν, γύρω στο μεσημέρι, πραγματοποιείται το “θαύμα” της τελετής της αφής του Αγίου Φωτός στον Ιερό Ναό του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα με την παρουσία του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη  Ιεροσολύμων, του Αρμένιου Πατριάρχη και χιλιάδων πιστών. Πρώτα λοιπόν σβήνουν όλα τα καντήλια και κεριά του Ναού. Ισραηλινοί αστυνομικοί ερευνούν σπιθαμή προς σπιθαμή τον ιερό ναό για τυχόν ύπαρξη αναμμένου φωτός. Ερευνούν επίσης τον Πατριάρχη για τυχόν ύπαρξη κρυμμένου αναπτήρα ή σπίρτων. Αφού διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει τίποτε το επιλήψιμο, οι δύο πατριάρχες μπαίνουν στο κουβούκλιό του και βγαίνουν, μετά από λίγη ώρα, με αναμμένες τις λαμπάδες τους. Ήρθε το φως το αληθινό! Η χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των πιστών που σπεύδουν να ανάψουν και τη δική τους λαμπάδα. Το φως αυτό θα χρησιμοποιηθεί στη φετινή Ανάσταση στους ναούς, όταν ο ιερέας, βγαίνοντας από το ιερό της εκκλησίας, αναφωνήσει «δεύτε λάβετε το φως το αληθινό». Σε ό,τι μας αφορά, όμως, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Στο αεροδρόμιο του Τελ-Αβίβ υπάρχει ελληνικό κρατικό αεροπλάνο που περιμένει να παραλάβει τη φλόγα για να τη μεταφέρει στην Αθήνα, απ’ όπου με άλλα αεροπλάνα, αυτοκίνητα (και γαϊδουράκια) θα μεταφερθεί σε κάθε γωνία και σε κάθε ιερό ναό της ελληνικής επικράτειας (ακόμα και στην άνω και την κάτω ραχούλα) για να συμμετάσχει στην τελετή της Ανάστασης. Κυβερνητικό κλιμάκιο (φέτος θα είναι επικεφαλής ο υφυπουργός Εξωτερικών, Κώστας Τσιάρας) θα συνοδέψει τη φλόγα, η οποία θα γίνει δεκτή στην Αθήνα με τιμές αρχηγού κράτους.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σε αυτή την ιστορία η οποία καλά κρατεί δεκαετίες τώρα; Την απάτη; Την υποκρισία; Τον σκοταδισμό; Την ηθική αυτουργία του ελληνικού κράτους στο μέγα αυτό ψέμα;

Ας δούμε όμως κάποια στοιχεία:

Από πού μας προέκυψε ο Αρμένιος Πατριάρχης; Δεν είναι ελληνική η εκκλησία του Πανάγιου Τάφου; Είναι. Όμως, στην κούρσα των δύο εκκλησιών για την «κατάκτηση» του Τάφου, πρόλαβαν οι Αρμένιοι και κατοχύρωσαν το τελευταίο τμήμα του από το ύψος των γονάτων και μετά. Έτσι, όταν επισκέπτεσαι τον Τάφο, υπάρχει ένας διαχωριστικός τοίχος που τον χωρίζει στα δύο. Πρέπει να βγεις από τον ναό και να μπεις σε ένα μικροσκοπικό παρεκκλήσι, όπου ένας νυσταλέος και αδιάφορος Αρμένιος παπάς κάθεται ανακούρκουδα. Περιμένει να τον «ασημώσεις». Όταν ρίξεις τα ψιλά, τότε σηκώνει ένα μαύρο κουρτινάκι και αποκαλύπτει τα τελευταία 30-40 εκατοστά του Τάφου. Απίστευτο και όμως αληθινό! Το είδα με τα μάτια μου πριν από 10-15 χρόνια.

Κλειδί σε όλη αυτή την ιστορία είναι βέβαια το χρήμα (follow the money line, που λένε και στα αστυνομικά μυθιστορήματα). Οι Ισραηλινοί αστυνομικοί και το κράτος, παρότι καγχάζουν τη χριστιανική θρησκεία, παίζουν μια χαρά το παιχνίδι του κλέφτη και του αστυνόμου. Γιατί να χαλάσουν τη μαγιονέζα που τους αποφέρει τόσα χρήματα, με τους πιστούς που επισκέπτονται κατά χιλιάδες τους χριστιανικούς άγιους τόπους; Οι ορθόδοξοι και οι Αρμένιοι, παρότι κατά βάθος αλληλομισούνται, παίζουν το παιχνίδι της ειρηνικής συνύπαρξης χάριν του χρήματος, της δόξας και της ισχύος που τους αποφέρει όλη αυτή η ιστορία.  

Σε ό,τι αφορά στο “θαύμα”, αυτό καθαυτό, έχω τις εξής δύο (μεταξύ πολλών) απορίες. Γιατί χρειάζεται να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο η τελετή; Το Άγιο Φως μιας χρονιάς δεν κάνει και για την επόμενη και για τη μεθεπόμενη; Δεν αντέχει στον χρόνο; Έχει, δηλαδή, περιορισμένη διάρκεια ζωής με ημερομηνία λήξης (στην ετικέτα);
   
Οι ορθόδοξοι χριστιανοί που ζουν π.χ. στην Αυστραλία και που η ώρα τους είναι εφτά ώρες μπροστά από εμάς, δεν έχουν καμία πιθανότητα να παραλάβουν έγκαιρα το Άγιο Φως για να κάνουν Ανάσταση. Αυτούς δεν τους σκεφτόμαστε, δεν τους λυπόμαστε, έτσι καταδικασμένοι που είναι;

Θα μπορούσα να συνεχίσω και άλλο, αλλά νομίζω πως είπα αρκετά. Θέλω να κλείσω με δυο λόγια για τον ρόλο του ελληνικού κράτους σε όλα αυτά. Είναι ντροπή το επίσημο κράτος να συντηρεί τον σκοταδισμό. Είναι ντροπή το ελληνικό κράτος να μεταχειρίζεται τους πολίτες ως πρόβατα. Είναι ντροπή να μιλάνε τα κανάλια για θαυματουργές εικόνες που δακρύζουν.

Μήπως ήρθε η ώρα το κράτος, τώρα που υποτίθεται πως εκσυγχρονίζεται η ελληνική κοινωνία, να εγκαταλείψει τον σκοταδισμό που συντηρεί και υποδαυλίζει, για καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς, τόσα και τόσα χρόνια;

protagon.gr

Martial Canterel @ Death Disco

Είναι άλλο πράγμα ρε γαμώτο. Αυτή η ζεστασιά, αυτή η γλυκιά ζωντάνια του αναλογικού ήχου έχει κάτι το τόσο ξεχωριστό που είναι σχεδόν αδύνατο να το περιγράψεις. Όσοι από εμάς πρόλαβαν και έζησαν έστω και για λίγο την σχεδόν ξεχασμένη πλέον pre-digital εποχή της μουσικής σίγουρα καταλαβαίνουν για τί ακριβώς μιλάμε.

Ας μην κοροϊδευόμαστε βέβαια, ένας από τους βασικότερους λόγους που εν έτη 2013 υπάρχει ακόμα τόσος πολύς κόσμος που λατρεύει οτιδήποτε αναλογικό – από τα βινύλια και τις μαγνητικές κασέτες μέχρι τα προσφάτως επανεμφανιζόμενα VCR και τις VHS βιντεοκασέτες – είναι προφανώς η νοσταλγία. Νοσταλγία για έναν ήχο που δεν υπάρχει πια, νοσταλγία για εποχές που έχουν πλέον χαθεί, νοσταλγία και για την χαμένη αθωότητα της νιότης την οποία πολλοί από εμάς έχουν συνδυάσει με τα τότε ακούσματα μας. Όλα αυτά βεβαίως είναι απολύτως φυσιολογικά – να δείτε που σε μερικά χρόνια, ίσως και πολύ συντομότερα απ’ότι φανταζόμαστε, το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και με τα CD, τα laser discs, και οποιοδήποτε άλλο format έχει χρησιμοποιηθεί η θα χρησιμοποιηθεί στο μέλλον. Είναι αναπόφευκτο και απολύτως δικαιολογημένο. Όπως αναπόφευκτο είναι και το γεγονός ότι πάντοτε θα υπάρχουν καλλιτέχνες που θα προσπαθούν να επαναφέρουν (ή να διατηρήσουν, ανάλογα με την περίσταση) τους ήχους και τις εικόνες του παρελθόντος στην σύγχρονη εποχή.

Ο φίλτατος Sean McBride βέβαια το πάει όλο αυτό λίγο παραπέρα. Αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει οτιδήποτε μη αναλογικό και απαρνείται κάθε σύγχρονο ‘εργαλείο’ (βλ. Laptop) που θα μπορούσε να κάνει την εμφάνιση του στην σκηνή πιο εύκολη και πιο άρτια. Και αυτό είναι εν τέλει που τον κάνει και περισσότερο συμπαθή στα μάτια των φίλων του μινιμαλιστικού ήχου των αρχών του ’80. Χρειάστηκαν δύο τραπέζια, τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο επάνω στην σκηνή, για να μπορέσουν να χωρέσουν όλα τα μηχανήματα που είχε φέρει μαζί του – και φανταστείτε ότι δεν τα είχε φέρει καν όλα! Ένα synthesizer, κονσόλες, μίκτες, πρίζες και καλώδια… πολλά καλώδια! Τόσα πολλά που είναι απορίας άξιο πώς κατάφερναν τα χέρια του να ελίσσονται ανάμεσα στα knobs και switches χωρίς να γίνεται καμία ζημιά και χωρίς να αποσυνδέεται τίποτα. Ολιγομίλητος και συνεσταλμένος, πέρασε σχεδόν ολόκληρη την συναυλία με το βλέμμα στραμμένο προς τα κάτω, ακόμα και όταν κρατούσε το μικρόφωνο ή έπαιρνε τζούρες από το τσιγάρο του, παίζοντας όλα τα κομμάτια συνεχόμενα το ένα μετά το άλλο χωρίς καθόλου διαλείμματα μεταξύ τους, με αποτέλεσμα μέχρι και την μέση περίπου της εμφάνισης του το κοινό να ‘ντρέπεται’ να χειροκροτήσει, φοβούμενο μην διακόψει την αυτοσυγκέντρωση του Sean.  Όταν βέβαια ο κόσμος ξεθάρρεψε και άρχισε να χειροκροτεί και να φωνάζει, αυτός φάνηκε να το απολαμβάνει δεόντως και προφανώς ήταν και κάτι το οποίο περίμενε εναγωνίως.

Martial Canterel (13)

Αναμφίβολα, το μεγάλο στοίχημα που έπρεπε να κερδίσει ο Sean McBride (και ένα πρόβλημα που έχουν  γενικότερα να αντιμετωπίσουν σχήματα παρόμοια με αυτό των Martial Canterel) ήταν το να μπορέσει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για όση ώρα θα διαρκούσε η εμφάνιση του. Από την μία ο minimal ήχος τον οποίο υπηρετεί, ο οποίος δεν δέχεται και πολλές παρεμβάσεις είναι η αλήθεια, και από την άλλη η δικαιολογημένα περιορισμένη σκηνική του παρουσία, είναι δύο παράγοντες που θα μπορούσαν εύκολα να αποδειχθούν αποτρεπτικοί για μία μεγάλη μερίδα του κοινού.

Εδώ όμως ακριβώς έγκειται και η διαφορά, γιατί σε αντίθεση με πολλά άλλα σύγχρονα minimal/cold wave σχήματα (και κυρίως αυτά που ξεπήδησαν μέσα από το hype των 3-4 τελευταίων ετών), οι Martial Canterel έχουν τραγούδια. ΠΟΛΥ όμορφα τραγούδια. Και μελωδίες.  Πανέμορφες, μελαγχολικές, σκοτεινές μελωδίες. Και ήταν τα τραγούδια αυτά (έστω και ελαφρώς διαφοροποιημένα), σαν το ‘Empire’, το ‘Occupy These Terms’, το‘Windscreen’, το ‘Other Half’, το ‘Market’ ή το ‘No Love On Video’, που όχι μόνο κράτησαν προσηλωμένο το κοινό του Death Disco για ολόκληρα τα 70 λεπτά που κράτησε το live, αλλά το ανάγκασαν να καταχειροκροτήσει τον Sean McBride, βγάζοντας στο τέλος ολάκερο τον ενθουσιασμό του για αυτό που μόλις είχε παρακολουθήσει.

(Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

 


mixtape.gr

Της ρουκέτας το κάγκελο 
Μαρία Παππά

 

Το βράδυ της Ανάστασης, στο Βροντάδο της Χίου χιλιάδες ρουκέτες εκτοξεύονται ανάμεσα στους ενορίτες δύο εκκλησιών. Το ough! συνάντησε ένα νεαρό ρουκετατζή και του ζήτησε να μοιραστεί με τους αναγνώστες μας την δεκαετή εμπειρία του με τα στοκώματα και τη φωτιά.

Ο ρουκετοπόλεμος είναι αρκετά παλιό έθιμο. Υπάρχει από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας –πάνω από 300 χρόνια δηλαδή- και γίνεται κάθε Πάσχα, την ημέρα της Λαμπρής στην περιοχή Βροντάδο της Χίου. Είναι ένας γιορτινός «πόλεμος» ανάμεσα στις ενορίες του Αγίου Μάρκου και της Παναγιάς της Ερειθιανής. Στόχοι των αντίπαλων ομάδων είναι από τη μία μεριά το ρολόι της Παναγιάς της Ερειθιανής και από την άλλη ο τρούλος, το Λιονταράκι του Αγίου Μάρκου και τα καμπαναριά. Στην αρχή τα παιδιά που σύχναζαν στις εκκλησίες την βραδιά της Ανάστασης έπαιζαν πετροπόλεμο με σφεντόνες. Αργότερα «χόντρυνε» το παιχνίδι, οι σφεντόνες αντικαταστάθηκαν από κανονάκια και οι πέτρες από μπαρούτι τα οποία προμηθεύονταν από τα πλοία που προσάραζαν στο νησί. Κάποια στιγμή, οι εκκλησίες άρχισαν να έχουν μεγάλες υλικές ζημιές από τις κανονιές, ενώ στους Τούρκους κατακτητές δεν πολυάρεσε το γεγονός –προφανείς οι λόγοι- ότι οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν κανονάκια, έτσι τους τα κατάσχεσαν. Οι ενορίτες όμως, απτόητοι, βρήκαν άλλον τρόπο να συνεχίσουν το αγαπημένο τους έθιμο, έτσι οι ρουκέτες μπήκαν στο σκηνικό. Μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει και πολλά, το έθιμο εξακολουθεί να θεωρείται επικίνδυνο και οι κατασκευαστές ρουκετών διώκονται από τις αρχές. Το θέαμα όμως είναι μοναδικό και αξίζει τον κόπο να πας έστω και μια φορά στη ζωή σου για να το δεις. Αρκεί να προσέχεις, όπως συμβουλεύει ο Αριστείδης που φτιάχνει ρουκέτες από τα 10 του και ανήκει σε ένα από τα συνεργεία που τις κατασκευάζουν. Τώρα ο Αριστείδης είναι 20 και έμπειρος ρουκετοκατασκευστής, έτσι δίνει στο ough! ό, τι πληροφορίες χρειάζεται να ξέρει όποιος θαρραλέος σκοπεύει να επισκεφτεί τον «ρουκετοπόλεμο». 

Πόσοι ασχολείστε με αυτό;
Το συνεργείο το δικό μας είναι από την πλευρά του Αγίου Μάρκου. Ένα από τα συνεργεία του Αγ. Μάρκου. Είμαστε γύρω στα 8 άτομα και ασχολούμαστε πολύ συχνά με την κατασκευή της ρουκέτα. Χρειάζεται πάρα πολύ χρόνος για να φτιαχτεί μια ρουκέτα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Τι ηλικίες έχει το συνεργείο σας;
Είμαστε από 17 μέχρι 20-22 χρονών. Ασχολούνται και μεγάλοι, γύρω στα 30-35, αλλά εντάξει, οι ηλικίες οι δικές μας είναι συμβατικές με τον ρουκετοπόλεμο, γιατί αν φανταστείς ότι ξεκινήσαμε από το 2002 που ήμασταν πιτσιρικάδες σχετικά, είμαστε μεγάλοι τώρα.

Πότε ξεκινάει η διαδικασία της κατασκευής της ρουκέτας;
Ξεκινάμε από Χριστούγεννα ή μετά την Πρωτοχρονιά. Εξαρτάται την ποσότητα που θα φτιάξουμε. Τελειώνουμε πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα.  

Πόσες φτιάχνετε περίπου;
Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των ρουκετών έχει αυξηθεί, διότι από παλιά υπήρχε η κόντρα της Παναγιάς της Ερειθιανής και του Αγ. Μάρκου, αλλά τώρα με τα δεδομένα τα δικά μας έχει ξεφύγει λίγο το θέμα αυτό και οι ποσότητες γίνονται κάθε χρόνο όλο και περισσότερες. Φέτος, το πιο μικρό συνεργείο πιστεύω ότι θα έχει γύρω στις 5000 ρουκέτες.

Η αντιπαλότητα που έχετε είναι αληθινή;
Δεν είναι αντιπαλότητα–έχθρα. Είναι αντιπαλότητα εκείνης της μέρας, δηλαδή το ποιος θα περάσει ποιόνε και το ποιος θα κάνει την πιο μεγάλη ποσότητα και ποιανού οι ρουκέτες θα φανούνε περισσότερο. Εκείνη τη μέρα μόνο, την επόμενη πίνουμε όλοι μαζί καφέ. Δεν υπάρχει έχθρα εσύ είσαι από δω ή εσύ από κει, τέτοια πράγματα. Προς Θεού!

Τα υλικά πού τα βρίσκετε;
Τα υλικά είναι χειροποίητα, δικά μας. Ένα υλικό της ρουκέτας έχει νίτρο μέσα το οποίο το βρίσκουμε σαν λίπασμα, σαν νιτρικό λίπασμα. Είναι κάρβουνο πεύκου, το οποίο καίμε, το κάνουμε κάρβουνο και το κοσκινίζουμε, και θειάφι πάλι από γεωργικά είδη.

Υπάρχει και μυστικό στη συνταγή;
Το κάθε συνεργείο χρησιμοποιεί πάνω-κάτω τα ίδια υλικά, αλλά με διαφορετικούς τρόπους. Δηλαδή, άλλος μπορεί να βάλει πιο πολύ νίτρο, άλλος πιο πολύ θειάφι και εντάξει, μυστικά δεν υπάρχουν, απλά το κάθε συνεργείο μπορεί να έχει ένα διαφορετικό υλικό. Οι διαφορές είναι ελάχιστες.

Στην αντίπαλη εκκλησία πόσα άτομα ασχολούνται;
Ασχολούνται γύρω στα 80 με 100 άτομα που είναι από εκεί. Εμείς είμαστε λίγο παραπάνω σε αριθμό.

Το έθιμο πότε ξεκίνησε;
Πολύ παλιά. Επί τουρκοκρατίας με τα κανονάκια. Είχαν κανόνια η μία εκκλησία προς την άλλη και μετά υιοθέτησαν τη ρουκέτα, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει. Δεν σταμάτησε ούτε και επί χούντας. Ακόμη και σήμερα αυτό το έθιμο υπάρχει και θα υπάρχει πιστεύω και για πολλά χρόνια ακόμη.

Συμβολίζει κάτι συγκεκριμένο;
Δεν συμβολίζει κάτι συγκεκριμένο. Είναι ένα έθιμο από παλιά, το οποίο το είχανε κρατήσει οι παππούδες μας και οι προ-παππούδες μας και σιγά-σιγά το μάθαμε κι εμείς, η νέα γενιά, μετά θα το μάθει η επόμενη γενιά και πάει έτσι.

Για πες μου λίγα πράγματα για τα ατυχήματα. Γιατί είναι ένα πρόβλημα, έτσι;
Κοίταξε να δεις, ατυχήματα με την έννοια που λέμε ατυχήματα, υπάρχουν. Αν ξέρεις πώς φτιάχνεται η ρουκέτα και με το πόσο προσοχή πρέπει να τη φτιάχνεις , δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα. Το ατύχημα θα συμβεί το Μεγάλο Σάββατο, την ημέρα της Ανάστασης που θα έρθει ο κόσμος. Ο κόσμος δεν ξέρει ότι η ρουκέτα είναι επικίνδυνη και μπορεί να τον χτυπήσει. Σε αυτό δεν φταίμε εμείς, φταίει ο δήμος της Βροντάδου. Ο δήμος της Χίου δηλαδή πρέπει να αποτρέψει τους τουρίστες και όλους όσους αυτούς που έρχονται να δουν το έθιμο, να μην κατεβαίνουν εκεί που τραβάμε τις ρουκέτες. O τουρίστας δεν ξέρει ότι μπορεί να σκάσει μια ρουκέτα κατά τη ρίψη και να τον χτυπήσει. Ένας άλλος λόγος που γίνονται ατυχήματα είναι ότι η αστυνομία μας καταδιώκει κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα εμείς να κρυβόμαστε όσο πιο καλά γίνεται για να μην μας βρουν. Έτσι κρυβόμαστε πάνω στα βουνά σε σπιτάκια για να στοκώνουμε και να φτιάχνουμε τις ρουκέτες από εδώ και από εκεί, οπότε, άμα γίνει ένα ατύχημα θα πάρουμε φωτιά και θα καούμε. Αν δεν κυνηγούσαν το έθιμο και έλεγαν ότι «παιδιά δεν πρόκειται να σας κάνουμε τίποτα», δεν θα χτυπούσε κανένας, η άποψη μου είναι αυτή. Γιατί ο καθένας θα στόκωνε και θα έφτιαχνε τις ρουκέτες  σε ασφαλές μέρος χωρίς να έχει το φόβο ότι θα έρθει η αστυνομία ή η ασφάλεια για να τον πάει μέσα.

Εσύ έχεις τύχει σε κάποιο επικίνδυνο περιστατικό;
Έχω τύχει να στοκώνουμε μέσα στο σπιτάκι -γιατί οι ρουκέτες στοκώνονται, δεν γεμίζονται απλά!- και να παίρνουν φωτιά εκείνη την ώρα τα υλικά και να καίγεται το σύμπαν μέσα, να καίγονται οι ρουκέτες, να καίγονται τα υλικά, όλα! Το υλικό της ρουκέτας είναι πάρα πολύ εύφλεκτο, με την παραμικρή σπίθα παίρνει φωτιά και οι θερμοκρασίες είναι πολύ υψηλές. Ευτυχώς, εμείς δύο φορές που έχουμε τύχει να πάρουμε φωτιά, είχαμε προλάβει και είχαμε βγει έξω και δεν έπαθε κανείς τίποτα. Ξέρω ότι το ’97 είχαν καεί δύο παιδιά και είχαν εγκαύματα πρώτου βαθμού επειδή δεν πρόλαβαν να βγουν έξω και ο ένας έζησε 3 μέρες και ο άλλος μια βδομάδα. Αυτά είναι τα δυσάρεστα.

Δεν φοβάσαι;
Όχι. Να σου πω την αλήθεια όλοι φοβούνται, αλλά για να το κάνεις αυτό το πράγμα πρέπει να σ’ αρέσει, να το αγαπάς, γιατί διαφορετικά δεν έρχεται κανείς άσχετος να κάτσει να στοκώσει ρουκέτα γιατί για να στοκωθούν οι ρουκέτες χρειάζονται πολλές ώρες. Για να κάνεις 10 ρουκέτες πρέπει να περάσει μιάμιση ώρα. Να χτυπάς μιάμιση ώρα για να κάνεις 10 ρουκέτες.  Δεν είναι κάτι το απλό, το γρήγορο, που θα το κάνει ο καθένας. Αν δεν το αγαπάς και δεν σου αρέσει, δεν πρόκειται να το κάνεις αυτό το πράγμα. Γι’ αυτό και εμείς φοβόμαστε, αλλά συνεχίζουμε να κάνουμε ρουκέτες.

Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι;
Εγώ ξεκίνησα από ένα θείο μου, το 2002. Ήμουνα πολύ μικρός και με πήρε και μου έδειξε τα πρώτα στάδια της ρουκέτας, το καλούπι της και μετά με προσοχή έπιανα κι εγώ και έφτιαχνα ρουκέτες. Και έτσι έμαθα. Ήμουν 10. Μικρός πάντως. Και ξεκίνησα έτσι από το 2002, με 800 ρουκέτες δικές μου, στοκωμένες.

Τώρα πόσες φτιάχνεις δηλαδή; Ένα άτομο πόσες μπορεί να φτιάξει τη χρονιά;
Τη χρονιά; Εξαρτάται από την ποσότητα που πάει το συνεργείο. Ένα συνεργείο που έχει 8 άτομα. Αν πηγαίνουν για 1000 ρουκέτες, θα στοκώσει ο καθένας 150 ρουκέτες, όλες κι όλες. Αλλά επειδή τώρα τα πιο πολλά συνεργεία πάνε για μεγάλη ποσότητα, μπορεί να στοκώσει και 1000 και 1500 ο καθένας στη γωνία μόνος του.     

Συλλήψεις έχουν κάνει;
Συλλήψεις τα δύο τελευταία χρόνια δεν έχουν κάνει. Έχουν κάνει βέβαια ενέργειες για να πιάσουν συνεργείο, αλλά από ό,τι μας έχει πει ο αντιδήμαρχος του Βροντάδου ο κ. Μούνδρος, έχει παρέμβει εκείνος για να μην μας πιάνουν τα δύο τελευταία χρόνια. Είναι εκείνος μπροστά, γι’ αυτό το λόγο δεν μας πιάνουν. Τώρα, αλήθεια-ψέματα, κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Πρόπερσι είχαν πιάσει ένα συνεργείο, τους πήραν τις ρουκέτες όλες με εισαγγελέα και είχαν φάει αναστολή.

Πόσο σκληρή είναι η ποινή;
Σου μαυρίζουν το ποινικό σου μητρώο και τρως και φυλακή. Δεν σκαμπάζουν αυτοί οι εισαγγελείς και οι δικαστές, δεν σκαμπάζουν από αυτά. Εντωμεταξύ, υπάρχουν και γείτονες από τις δύο εκκλησίες και κάθε χρόνο η δημαρχεία μας περιφράζει με σύρματα ώστε να μην πάθουν ζημιά. Έχουμε και ένα πρόβλημα τα τελευταία χρόνια με αυτό.

Οι τουρίστες πώς αντιδρούν σε αυτό;
Τουρίστες έχει, Κινέζους, Τούρκους, έχει από όπου φανταστείς, αλλά αυτοί δεν έχουν την αίσθηση του φόβου. Δεν ξέρουν ότι άμα γίνει κάτι θα χτυπήσουν και θα καούνε και έρχονται πάνω κατά τη ρήψη των ρουκετών και τους βλέπεις να τραβάνε φωτογραφίες. Δεν έχουν την αίσθηση ότι θα χτυπήσουν και κάποια στιγμή γίνεται ένα λάθος, σκάει μια ρουκέτα, και εμείς ξέρουμε από χρόνια τι να κάνουμε άμα σκάσει μια ρουκέτα, το πώς να μην χτυπήσουμε, ενώ εκείνοι χτυπάνε με το παραμικρό. Και σου λέει μετά έγινε ατύχημα. Μα ποιος φταίει αν γίνει ατύχημα, εμείς φταίμε; Φταίνε αυτοί που αφήνουν τους τουρίστες να κατεβαίνουν εκεί κάτω κάθε χρόνο. Να πηγαίνουν σε ένα πιο ψηλό μέρος του Βροντάδου. Στο Αίπος που φαίνονται οι δυο ενορίες για να δουν το θέαμα. Οι πιο πολλοί θέλουν να έρθουν εκεί που γίνεται η ρήψη, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι είναι επικίνδυνο.

Πώς είναι τα πράγματα εκείνη τη μέρα; Τι κατάσταση επικρατεί;
Για μας, τους ρουκετατζήδες, εκείνη η ημέρα δεν περιγράφεται. Η αίσθηση που έχουμε κατά τη ρήψη της ρουκέτας δεν περιγράφεται. Στους τουρίστες αρέσει όταν πάνε οι ρουκέτες και σκεπάζουν μεταφορικά την κάθε εκκλησία. Εμάς μας αρέσει το κάθε συνεργείο να τραβάει τις δικές του ρουκέτες και να χτυπάνε το καμπαναριό της εκκλησίας, πάνω στην εκκλησία και στη σκεπή. Είναι κάτι το οποίο δεν περιγράφεται. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πώς αισθάνομαι εκείνη τη μέρα.

Έχετε και στόχο δηλαδή;
Υπάρχει στόχος που είναι το καμπαναριό της εκκλησίας. Γενικά ο κύριος στόχος είναι η εκκλησία, αλλά εκεί που θέλουμε να δώσουμε βάση είναι το καμπαναριό.

Και πώς βγάζετε το νικητή;
Νικητής είναι ο θεατής που θα δει την ποσότητα, που θα δει τα λεγόμενα ντου όπως τα λέμε εμείς, και θα δει τα κανέματα της κάθε ενορίας και με αυτό το συμπέρασμα βγάζεις το νικητή. Βλέπουμε τα χτυπήματα των ρουκετών και με την ποσότητα υπολογίζουμε το νικητή.

 ough.gr